Czy Ekspansja Wszechświata zwalnia?
Ekspansja Wszechświata zwalnia - to ostatnie rewelacje, jakie nasz świat nauki ogłosił. Wydaje się, że od prawie 100 lat, ekspansja Wszechświata nabrała rozpędu, kiedy to powstało podstawowe prawo kosmologii obserwacyjnej, wiążące odległości galaktyk r z ich tzw. prędkościami ucieczki v (których miarą jest przesunięcie ku czerwieni z). Prawo to, nazwane Prawem Hubble’a-Lemaître’a - prawem Hubble’a.
Prawo Hubble’a jest matematyczną interpretacją astronomicznego zjawiska, potocznie określanego jako „ucieczka galaktyk”, a objawiającego się tym, że światło niemal wszystkich galaktyk jest przesunięte ku czerwieni. Im większa odległość do danej galaktyki, tym przesunięcie jej widma ku dłuższym falom jest większe. Przez analogię z prawem Dopplera można stwierdzić oddalanie się dowolnej galaktyki względem pozostałych.
Wnioskuje się na tej podstawie, że musiały dawniej znajdować się w jednym miejscu (bardzo blisko siebie), a ruch wszystkich został zapoczątkowany przez Wielki Wybuch. Prawo Hubble’a (obowiązujące lokalnie) można również wywnioskować na gruncie ogólnej teorii względności przy założeniu, iż Wszechświat jest jednorodny i izotropowy. Ekspansja jest wówczas opisana równaniem Friedmanna. Oprócz efektu związanego z ruchem galaktyk, zmiana długości fali elektromagnetycznej docierającej z odległości kosmologicznych jest powodowana również rozszerzaniem się samej przestrzeni.
„Ekspansja, jako proces termodynamiczny, polegający na zwiększaniu objętości układu z wykonywaniem przez układ pracy. Rezultatem adiabatycznej ekspansji gazu jest obniżenie się jego temperatury. Procesem odwrotnym do ekspansji jest kompresja.” Czy jednak Ekspansja Wszechświata dokonuje się w sposób statyczny, czy też Ekspansja Wszechświata może zmieniać się dynamicznie – wówczas taka ekspansja e zmieniać się w sposób nieprzewidywalny? Wówczas taka ekspansja Wszechświat może raz przyspieszać, a raz zwalniać. Nasz Koncepcja przewiduje również pewną interpretację Ekspansji Wszechświata.
Wszystkie te informacje, doświadczenia obserwacyjne prowadziły do wniosków: "Nasz Wszechświat się rozszerza, a ekspansja naszego Wszechświata przyspiesza". Teraz jednak, po ostatnich odkryciach, sprawy maja się zupełnie inaczej. Cytujemy artykuł, do którego w dalszej części dołączymy nasz punkt widzenia oparty według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej. Niewątpliwie z ekspansją mamy obecnie jakieś problemy.
Źródło artykułu cytowanego: https://tech.wp.pl/rewolucja-w-kosmologii-zmylily-nas-eksplodujace-gwiazdy,7218934645881632a
Jeżeli faktycznie jest tak, jak to zostało zaprezentowane w artykule cytowanym, to pomiary odległości oraz tempa ekspansji wszechświata oparte na supernowych typu Ia są nieprawidłowe. Mało tego, ponowna analiza tych danych uwzględniająca ten fakt wykazała, że wszechświat już nie rozszerza się coraz szybciej, a coraz wolniej. Czyżby zatem wszystko, co do tej pory zgromadziliśmy na temat Ekspansji Wszechświata musi ulec weryfikacji - i to weryfikacji totalnej? Teraz zaprezentujemy nasz punkt widzenia na ten temat.
Czy Ekspansja Wszechświata zwalnia?
Nasza Koncepcja ToE–Przestrzeni Kwantowej, przewiduje interpretację ekspansji Wszechświata. Dodatkowo, wydaje się, że koncepcja ekspansji ma o wiele szersze znaczenie niż nam się wydaje. Według naszej Koncepcji – ToE-Przestrzeni Kwantowej, wszystko mogłoby się rozpocząć za sprawą Praprzyczyny. Owa Praprzyczyna mogłaby być interpretowana jako „Osobliwość Inicjalna„. Jeśli zaś Wielki Wybuch mógł mieć miejsce w naszej historii, to również i ekspansja naszego Wszechświata musiała również się dokonać i dokonywać nadal.
Ekspansja Wszechświata to jedno z kluczowych zagadnień współczesnej kosmologii, które pozwala zrozumieć ewolucję kosmosu od jego początków do obecnych czasów. Być może ekspansja Wszechświata ma swój kierunek i jest zgodna z naszą strzałką czasu Zacznijmy zatem od pojęcia Wielki Wybuch.

Podstawowym elementem wyróżniającym naszą Koncepcję jest wprowadzenie Praprzyczyny, którą można zinterpretować właśnie jako „Osobliwość Inicjalną„. Według naszej interpretacji „Osobliwość Inicjalna” nadal istnieje i jest poza pojęciem naszego czasu. Aby to wyjaśnić, należy posłużyć się pewną analogią. Wyobraź sobie, że nasza „Osobliwość Inicjalna” jest balonem. Im więcej powietrze nadmuchamy do naszego balonu, tym więcej upłynie czasu. Oznacza to, że nasza „Osobliwość Inicjalna” napełnia się naszym pojęciem „czasu„.

Kiedy powstawał nasz Wszechświat, musiała pojawić się jakiś „pierwszy powód”, jakaś „pierwsza przyczyna”, która uwolniła punkt startowy naszego Wszechświata, a w związku z tym, uwolniła również ekspansję naszego Wszechświata. Wielki Wybuch, koncepcja Wielkiego Wybuchu uważa, że takim punktem startowym naszego Wszechświata mogła być „Osobliwość Inicjalna”. Jeśli przed Wielkim Wybuchem nasz „czas” nie mógł istnieć, to oznacza, że nasz „czas” nie może istnieć poza „Osobliwością Inicjalną”.
Przed Wielkim Wybuchem nie było zatem niczego. Nie było „czasu„, nie było „przestrzeni„, nie było „materii” ani „antymaterii„, nie było „grawitacji” – przed Wielkim Wybuchem nie było niczego, co moglibyśmy sobie wyobrazić – zobacz artykuł Ani czasu ani przestrzeni. Być może mogło COŚ być, co nie należy do naszego Wszechświata – COŚ czego nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić. Oznacza to, że nasz „czas” i cała nasza Rzeczywistość musi funkcjonować na terenie „Osobliwości Inicjalnej” – według naszej Koncepcji – naszej Praprzyczyny.
Według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, Ekspansja Wszechświata ma kilka składników. Oznacza to, że proces ekspansji jest bardziej złożony niż nam się wydaje. W zależności od punktu widzenia, Ekspansja może mieć różne scenariusze. Według naszej koncepcji, Ekspansja wydaje się być bardzie złożona niż nam się wydaje. Przede wszystkim, wyróżniamy inne rodzaje ekspansji takie jak:
Wszystkie te rodzaje ekspansji zostaną omówione osobno. Nasza Koncepcja Ekspansji stawia pytanie: dlaczego Wszechświat się w ogólności rozszerza? Jeśli w naszym postrzeganiu mamy do czynienia z innymi układami takimi jak:
- Czarne Dziury – gdzie przebiega z naszego punktu widzenia proces odwrotny do ekspansji,
- Gwiazdy – gdzie istnieje równowaga, która zapewnia skupisko materii w określonych granicach.
Jeśli byśmy musieli spojrzeć na ekspansję Wszechświata jako proces nieskończonego wzrostu, to właśnie Czarnej Dziury łamią tą zasadę. W miejscu istnienia Czarnej Dziury, następuje defekt Ekspansji Wszechświata. Normalnie wszystko podlega rozszerzaniu się, a w miejscu Czarnej Dziury Ekspansja tracie sens – to tak, jakby musiała się nagle zatrzymać. To Czarne Dziura wprowadza zaburzenie na tyle ogromne, że informacja niesiona przez fotony w dalsze, rozszerzające się obszary kosmosu zostaje bezpowrotnie utracona. Oczywiście z naszego punktu widzenia. Nasza Koncepcja Ekspansji jest w tym miejscu jednak inna.

Po pierwsze nie może być zachwiania ekspansji. Wszechświat, zgodnie z interpretacją Teorii Wielkiego Wybuchu, musi się rozwijać według zasady izotropowości, która to Zasada izotropowości przestrzeni mówi, że dla obserwatora fundamentalnego, znajdującego się w aktualnym położeniu Ziemi, materia na niebie jest rozłożona izotropowo, co oznacza, że w każdym kierunku obserwator widzi tę samą ilość materii, co w pojęciu kosmologii oznacza, że galaktyki równomiernie pokrywają niebo.
Zasada izotropowości z pewnością mogłaby być złamana jeśli nasz obserwator patrzyłby w kierunku, gdzie w jednym rzędzie (w jednej linii, która wyznacza kierunek obserwacji), ustawione by były wszystkie, lub większa część supermasywnych Czarnych Dziur. Co wydaje się dość prawdopodobne jeśli patrzymy w kierunku Początku zaistnienia naszego Wszechświata (kierunek obserwacji, obserwacja a ekspansja).
Czarna Dziura mogłaby zatem tworzyć nieciągłość Ekspansji Wszechświata. W miejscu gdzie występuje Czarna Dziura, mogłoby dochodzić do osobliwości, która powodowałaby nieciągłość Ekspansji. Aby nie nastąpiła wspomniana nieciągłość ekspansji Wszechświata, w miejscu wystąpienia osobliwości (czarnej Dziury) ujawnia się ekspansja wertykalna.
Komentarze
Prześlij komentarz