Jakie mogą być Granice Wszechświata?

Jakie mogą być Granice Wszechświata? Czy to, co postrzegamy jest tylko iluzją? Wdaje się, po ostatnich odkryciach za pomocą Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba, że nasz Wszechświat jest jeszcze bardziej niezrozumiały dla nas i o wiele większy niż nam się wydawało. Jakie są granice tego Wszystkiego, co nas otacza? Czy nasz Wszechświat jest układem izolowanym? Czy otaczająca nas Rzeczywistość jest zależna od wpływu obserwatora? Jaka jest granica naszej Rzeczywistości? Czy to, co nas otacza, ma stałe, czy dynamiczne granice? Z czego pierwotnie zbudowany jest nasz Wszechświat?

Wydaje się, że otaczająca nas Rzeczywistość jest zależna od obserwatora. Takie twierdzenie możliwe jest na poziomie kwantowym. Co jednak, jeśli nasz makro-świat jest taki sam, jak ten z poziomu kwantowego? Czy obserwator z makro-świata może zmieniać otaczającą Rzeczywistość jak to jest na poziomie kwantowym. Według reguł mechaniki kwantowej, cząstka elementarna może istnieć w kilku miejscach w tym samym czasie. Dopiero obserwator "ustala" jej konkretne położenie w czasie obserwacji. Czy tego typu reguła ma również zastosowanie w naszej makro-skali?

Jakie są zatem granice obserwacji? Spróbujemy to wyjaśnić według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej. Mając na myśli "Granice", będziemy próbowali odnieść się do granic, które wyznaczają początek egzystencji. Patrzenie, obserwacja w czasie jest tylko pewną iluzją, która pokazuje wpływa na otoczenie - podobnie jak w przypadku obserwacji cząstek na poziomie kwantowym.

Początek istnienia - o ile był - musi być spójny z naszą obecną Rzeczywistością. Teoretycznie, można sobie wyobrazić sytuację, kiedy jesteśmy w pierwszym momencie istnienia. Wówczas, według teorii Wielkiego Wybuchu, Czas nie istniał przed Wielkim Wybuchem, ale zaczął się wraz z nim, dlatego nie można mówić o czymś „przed” początkiem Wszechświata, natomiast kwestią do dyskusji jest mechanizm lub „przyczyna” Wielkiego Wybuchu, w szczególności w związku z pojawiającą się w teoriach możliwością istnienia początkowej osobliwości.

Czy da się przesunąć granicę poznania? Czy można zajrzeć "przed" Wielkim Wybuchem? Jak daleko jesteśmy w stanie się cofnąć? Czy istnieje granice poza naszym pojęciem "czasu"? Czy opis takiego stanu - "przed" Wielkim Wybuchem jest możliwy? Czy granica naszego poznania jest Czas? Ale jeśli pojęcie czasu nie istnieje, to być może stan "przed" Wielkim Wybuchem jest możliwy do opisania? Najpierw jednak zacytujemy jakie są granice naszej Rzeczywistości wyznaczone matematycznie.

Wszechświat widzialny to obszar Wszechświata, wraz ze znajdującą się w nim materią, który jest możliwy do zaobserwowania z Ziemi w chwili obecnej. Widzialny Wszechświat jest ograniczony z uwagi na fakt, iż światło lub inne sygnały są w stanie dotrzeć do ziemskiego obserwatora z okresu nie wcześniejszego od początku Wielkiego Wybuchu.

Przyjmując jednorodność i izotropowość Wszechświata, jego widzialny obszar można określić jako sferę, w której środku znajduje się obserwator. Prowadzi to do wniosku, że każde położenie we Wszechświecie posiada własny Widzialny Wszechświat.

Rozmiar

Współrzędne współporuszające się z Ziemi do granic widocznego Wszechświata wynoszą około 14 miliardów parseków (4,6 ×10¹⁰ lat świetlnych) w każdym kierunku, co daje średnicę obserwowalnego Wszechświata równą około 92 miliardy lat świetlnych, czyli 8,8 ×10²⁶ metrów (880 jottametrów). Należy zwrócić uwagę, że powyższe wielkości określają maksymalną odległość, dla jakiej zdarzenia mogą być obserwowane w chwili obecnej, czyli jednocześnie wyznaczają granice horyzontu cząstek, wewnątrz którego cząstki są w kontakcie przyczynowo-skutkowym.

Granice Wszechświata. Wizualizacja 92 miliardów lat świetlnych – trójwymiarowy Widzialny Wszechświat. Kropki reprezentują skupiska supergromad, Supergromada w Pannie (zawierająca Drogę Mleczną) znajduje się w centrum, ale jest za mała, aby być widoczną w tej skali.

Szacuje się, że widzialny Wszechświat zawiera 300 tryliardów gwiazd (3 ×10²³) składających się na 350 miliardów dużych galaktyk oraz 3,5 biliona galaktyk karłowatych. Te wszystkie galaktyki tworzą 25 miliardów grup galaktyk zawartych w 10 milionach supergromad galaktyk.

Paul Dirac zauważył zależności, związane z rzędem wielkości 10³⁹, który pojawia się dla stosunków pewnych wielkości fizycznych:

• rząd wielkości stosunku natężenia pola elektrycznego do grawitacyjnego (na przykład w oddziaływaniu między elektronem i protonem) sięga 10³⁹
• rząd wielkości stosunku promienia obserwowalnego Wszechświata do promienia protonu wynosi 10³⁹
• rząd wielkości liczby atomów w obserwowalnym Wszechświecie jest równy około 10^(2×39)

Inne odległości

Z prawa Hubble’a wynika, że prędkość ucieczki galaktyk  jest proporcjonalna do odległości między nimi  a stałą proporcjonalności jest stała Hubble’a 

Ponieważ dla widzialnego Wszechświata  nie może przekroczyć prędkości światła w próżni  stąd ze wzoru:

otrzymuje się wartość  równą ok. 1,3 ×10¹⁰ lat świetlnych, co jest największą występującą w obserwowalnym Wszechświecie odległością dwóch punktów. Odnosząc to do sfery, wielkość ta określa odległość obserwatora od jego antypody.

Źródło: Widzialny Wszechświat – Wikipedia, wolna encyklopedia

Zaprezentowane Granice naszego Widzialnego Wszechświata są niewyobrażalne - jednak zostały wyznaczone matematycznie i wydają się powszechnie uznawane. Czy można sięgnąć dalej? A może można sięgnąć do miejsca, w którym to wszystko się zaczęło - do początku Wszystkiego. Niestety, ale od samego początku pojawia się nam problem. Problem ten dotyczy spójności wydarzeń.

Wszystko, co wydarzyło się w pierwszej chwili naszego istnienia powinno być spójne z opisem tego, czego doświadczamy obecnie - w naszej teraźniejszej Rzeczywistości. Nazwaliśmy naszą Teraźniejszą rzeczywistość pojęciem: naszym Tu i naszym Teraz. Oznacza to, że opis pierwszej chwili istnienia musi być spójny z opisem naszego Tu i naszego Teraz. Wydaje się, że teoria Wielkiego Wybuchu zakłada istnienia ogromnego nagromadzenia energii, gdzie na skutek inflacji kosmologicznej wczesny Wszechświat przeszedł przez fazę szybkiego rozszerzenia się spowodowanego ujemnym ciśnieniem.

W taki sposób dokonują się w sposób dynamiczny granice naszego Wszechświata - a wszystko za sprawą Ekspansji. Wydaje się, że Ekspansja powinna zapewnić nieskończone rozmiary. Jednak niektóre z teorii głoszą, że do pewnego momentu Wszechświat będzie się rozwijał, a po pewnym upływie czasu może nastąpić jego załamanie. Wówczas nasza Rzeczywistość ustanie. Ale czy słowo ustnie jest adekwatne, czy może należy użyć terminu, że nasza Rzeczywistość się skończy? Oto kilka przykładów granic, z jakimi chcemy się zmierzyć w naszej analizie, według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej.

Granice Wszechświata - według naszej koncepcji

Nasza Koncepcja ToE–Przestrzeni Kwantowej, opiera się na jednym założeniu. Istnieje świat sub-kwantowy, który tworzy struktura Przestrzeni Kwantowej. Przestrzeń Kwantowa jest interpretowana jako Praprzyczyna. Przestrzeń Kwantowa jest odpowiednią macierzą, składającą się Punktów Energetycznych – to według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, Kwanty składające się z nieznanej energii. Zbiór Punktów Energetycznych może współtworzyć stan energetyczny. Wszystkie Punkty Energetyczne współtworzą strukturę Przestrzeni Kwantowej.

Struktura Przestrzeni Kwantowej jest interpretowana jako środowisko warunków koniecznych do zaistnienia obiektów, takich jak Wszechświaty. Taka struktura Przestrzeni Kwantowej zawiera wszystkie możliwe stany energetyczne. Oznacza to, że zmiany we Wszechświecie dokonują się za pomocą przejścia od stanu do stanu. Każdy następny stan wprowadza nową jakość, która może dokonać się tylko w następnym momencie istnienia obiektu – naszego Wszechświata. I tak, od zmiany do zmiany upływa czas i dokonują się wartości dodane do każdego następnego stanu.

Granice Wszechświata.  Wyobrażenie struktury Przestrzeni Kwantowej podobną do animacji zaprezentowanej wyżej. Struktura Przestrzeni Kwantowej składa się z Punktów Energetycznych. Energia skumulowana w tych punktach jest nieznanego typu. Punkty Energetyczne oznaczone kolorem odwzorowują stan energetyczny. Stan energetyczny jest interpretacją Informacji Pierwotnej, która opisuje stan Rzeczywistości dla dowolnej chwili. Struktura Przestrzeni Kwantowej zawiera wszystkie momenty obiektu (naszej Rzeczywistości/Wszechświata) – od jego powstania, aż do jego końca Tworzy istnienie obiektu, współtworzy czas, przestrzeń, energię i materię. Współtworzy również pojęcie nieskończoności obiektu, jego rozmiary, jego interpretację ekspansji.

Czy nasz struktura Przestrzeni Kwantowej ma granicę? Nie ma w samej strukturze żadnych pojęć dotyczących wymiarów, czasu. Taka struktura Przestrzeni Kwantowej może być nieskończona, albo zawarta w jednym punkcie. Nie ma tam nawet pojęcia liczności samych Punktów Energetycznych. To, co zaprezentowaliśmy na animacji jest tylko pewną koncepcją świata sub-kwantowego. Oznacza to tylko tyle, że taki świat sub-kwantowy mógłby wyglądać podobnie jak na powyższej animacji.

Struktura Przestrzeni Kwantowej przypomina ogromny komputer, który zawiera w swoich zasobach pamięci dowolny stan. Stan jest tu rozumiany jako dowolny moment w istnieniu Wszechświata. Stan jest również rozumiany, jako dowolna przestrzeń. Stan jest rozumiany, jako dowolny obraz energii. Stan jest rozumiany jako dowolny obraz materii. Wreszcie, stan jest rozumiany jako dowolny obraz materii wraz z jej oddziaływaniem ulokowany w dowolnym miejscu i dowolnym czasie. Oznacza to, że struktura Przestrzeni Kwantowej ma dowolny stan, który odpowiada każdemu odwzorowaniu Rzeczywistości dla dowolnego miejsca w dowolnym czasie.

Struktura Przestrzeni Kwantowej nie ma czasu ani wymiarów. W strukturze nie ma również takich pojęć jak: dużo, mało, wielkie, przypominający kształt itp. Nasze wyjaśnienia sięgają do analogii. Dzięki temu jest nam łatwiej wyjaśnić - czy jest Struktura Przestrzeni Kwantowej. Dlatego wyobrażamy sobie ją jako idealny sześcian, który zrobiony jest z Punktów Energetycznych. Nie istnieje w strukturze Przestrzeni Kwantowej również pojęcie liczności - dlatego nie wiemy, z ilu Punktów Energetycznych taka struktura jest zbudowana. Zakładamy, że sama struktura, ma interpretację Osobliwości - Osobliwości Inicjalnej. To w samej strukturze może coś istnieć, może się coś zacząć i może się również skończyć.

Według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, sama struktura Przestrzeni Kwantowej jest strukturą bezstratną energetycznie. Oznacza to, że nie może ona utracić żadnych zasobów energetycznych, ani zyskać żadnych zasobów energetycznych. Dodatkowo, struktura Przestrzeni Kwantowej jest poza naszym pojęciem czasu. Struktura Przestrzeni Kwantowej jest środowiskiem, w którym dokonuje się istnienie każdego obiektu - nawet takiego, jak nasz Wszechświat. Struktura jest pewnego rodzaju środowiskiem, w który może coś być, coś istnieć. W takim środowisku można odtworzyć za pomocą Informacji Pierwotnej: czas, przestrzeń, energię i materię. To podstawowe atrybuty naszej Rzeczywistości.

Na animacji powyżej został zaprezentowany Koncept struktury Przestrzeni Kwantowej, który ma przypominać idealny sześcian. Nie ma większego znaczenia, z punktu widzenia samej struktury Przestrzeni Kwantowej, ile ta struktura zawiera Punktów Energetycznych. Oznacza to, że może ona być jednym Punktem Energetycznym lub mieć tych Punktów Energetycznych nieskończenie wiele. Nie ma to znaczenia.

Według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, niezależnie, jaki byłby to fragment struktury Przestrzeni Kwantowej, to ma on potencjał określony Informacją Pierwotną. Jeden taki fragment struktury, jest w stanie odwzorować - opisać za pomocą Informacji Pierwotnej - dowolny fragment materii wraz z oddziaływaniami (energią) dla dowolnego punktu w czasie i dowolnego punktu w przestrzeni.

Zasoby energetyczne skupione w Punktach Energetycznych nieznanej nam energii, mogą posiadać ogromny potencjał danych (informacji). Potencjał ten, reprezentowany przez stany energetyczne uformowane z różnych Punktów Energetycznych. Zbiór Punktów Energetycznych dostarcza odpowiednią kombinację informacji. Informacja Pierwotna, może transformować w Interpretację dowolnej części naszego Wszechświata - od poziomu kwantowego, a wiec od cząstki elementarnej, aż do poziomu makro, w którym odwzorowane są ciała niebieskie.

Oznacza to, że fragment struktury Przestrzeni Kwantowej może odwzorować każdą część kosmosu: planety, gwiazdy, gromady gwiazd, galaktyki, gromady galaktyk, czy nawet cały widzialny Wszechświat z naszej perspektywy. Analogicznie, można to porównać ze zjawiskami jakie zachodzą na poziomie kwantowym. Generowana interpretacja jest wynikiem obserwacji.

Gdzie są zatem Granice Wszechświata, granice naszej Rzeczywistości? Wydaje się, że takie granice są wyznaczane przez samego obserwatora. Póki nie sięgniemy dalej, to wydaje nam się, że jest granica. Obserwowaliśmy Wszechświat z Ziemi i wydawało nam się, że nasza obserwacje wyznaczały granice. Zbudowaliśmy Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba, nasze granice uległy przesunięciu. Granice Wszechświata będą tam, gdzie nie jesteśmy w stanie sięgnąć.

Granice Wszechświata - Czy inny opis czasu może zmienić opis Wszechświata?

Czy można sobie wyobrazić Wszechświat? Czy nasz Wszechświat jest układem izolowanym? Czy ma Granice? Czy można wyobrazić sobie Wielki Wybuch? Czy można zbudować model Wszechświata, który powstał w otoczeniu Przestrzeni Kwantowej? Czy struktura Przestrzeni Kwantowej może pomieścić każde Uniwersum? Czy można dokonać symulacji komputerowej dla Wszechświata, w którym funkcjonuje inna koncepcja czasu?

Jedną w koncepcji powstania Wszechświata jest Teoria Wielkiego Wybuchu. Zakłada się, że pojęcie czasu nie istniało przed Wielkim Wybuchem. Czy w procesie powstania Wszechświata Czarne Dziury mogły powstać przed pierwszymi gwiazdami? W jaki sposób rozszerza się czarna dziura? Czy czarna dziura może mieć swoje granice? Jeśli początek Wszechświata dokonał się bez udziału materii, to czy czarna dziura mogła mieć wówczas jakąkolwiek postać? Czy czarne dziury były konieczną częścią Wielkiego Wybuchu?

Czy Wielki Wybuch mógł dokonać się w inny sposób? Czy nasza koncepcja Czasu może zmienić oblicze Wielkiego Wybuchu? Być może Wielki Wybuch ma zupełnie inną interpretację? Nasz Wszechświat mógł powstać w zupełnie odmienny sposób niż nam się wydaje. Wydaje się, że jeśli zmienimy jeden z parametrów – dla przykładu pojęcie czasu, to wszystko może ulec zmianie. Czy wówczas nasza wiedza o otaczającej Rzeczywistości mogłaby runąć jak domek z kart?

Zmiana, według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, jest interpretacją czasu. Aby nasz Wszechświat mógł dokonywać ekspansji, musi dokonywać się Multiplikacja zmian. Każda zmiana, każda Multiplikacja zmian, opisana jest Informacją Pierwotną. To Multiplikacja zmian powoduje, że dokonuje się opis materii.

Atrybut Materii nie wynikałby zatem z atrybutu energii. Choć należy przyznać, że do tej pory nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć w jaki sposób energia przekształciła się w materię? Taka wiedza miałaby wpływ na interpretację samej materii i być może wówczas nie mielibyśmy problemu z terminem brakującej materii. 

Aby pojawiła się jakaś cecha, atrybut Wszechświata, który umożliwię opis naszego Wszechświata za pomocą praw, najpierw musi pojawić się informacja. Informacja była pierwszym wyzwalaczem kolejnych cech Wszechświata, którymi da się opisać nasz Wszechświat. To informacja jednoczyła w sobie cztery atrybuty: czas, przestrzeń, energię i materię. Informacja pierwotnie musiała być jakąś formą energii o nieznanym nam typie. Dopiero wówczas, z informacji uwalniały się poszczególne atrybuty opisu naszego Wszechświata. Pierwszym atrybutem, który się wyzwolił był czas.

Na początku wszystkiego musiała być Informacja.

 Marek Ożarowski