Inne oblicze czarnych dziur
Inne oblicze czarnych dziur. W ogólnej teorii względności, aby opisać czarną dziurę, wystarczy podać jej masę, moment pędu i ładunek elektryczny. Zgodnie z tą teorią czarna dziura nie zawiera żadnej informacji ponad te parametry. Do czarnej dziury wpada materia o niezerowej entropii, zatem przy wpadaniu entropia całego układu się zmniejsza. Wynika z tego, że ogólna teoria względności łamie drugą zasadę termodynamiki. Fizycy zaczęli więc poszukiwać uogólnienia teorii czarnych dziur, tak żeby pozostawała w zgodzie z termodynamiką.
Z faktu, że czarne dziury posiadają temperaturę wynikałoby, że mogą one emitować promieniowanie i w ten sposób zmniejszać swoją entropię, zwiększając entropię wszechświata. Efekt ten został nazwany promieniowaniem Hawkinga. Ze względu na to, że temperatura czarnej dziury jest odwrotnie proporcjonalna do jej masy, promieniowanie to może być silne jedynie dla bardzo małych czarnych dziur - znacznie mniejszych niż takie, które powstają przez kolaps gwiazd i nie został on potwierdzony obserwacyjnie.
Co jeszcze może przydarzyć się w przypadku Czarnej Dziury? Czy jest może Inne oblicze czarnych dziur? Wszystko wskazuje na to, że już niedługo doświadczymy w ciągu najbliższych 10 lat, że nastąpi eksplozja czarnej dziury. Czy to w ogóle jest możliwe? Jak zmieni się oblicze naszego Wszechświata jak uda nam się coś takiego zarejestrować? A może uda nam się dostrzec Inne oblicze czarnych dziur, które do tej pory nie było dla nas dostępne? Czy możliwy jest wybuch Czarnej Dziury?
Źródło: https://www.telepolis.pl/tech/nauka/jestesmy-bliscy-przelomu-zmieni-to-wszystko-co-wiemy-o-wszechswiecie
Co się zatem dzieje z informacją w czarnej dziurze? Czy ta informacja może być użyteczna? Czy Hawking rozwiązał paradoks informacji? Kiedy materia opada do wnętrza czarnej dziury, przekracza horyzont zdarzeń, informacja o niej znika bezpowrotnie. Tak przynajmniej przez wiele lat się wydawało, wszak zza horyzontu zdarzeń nigdy już żadna materia na zewnątrz się nie wydostaje. Wybitny fizyk i kosmolog Stephen Hawking podejrzewał jednak, że informacja może jednak przetrwać nawet w takim miejscu jak bezpośrednie otoczenie czarnej dziury.
Paradoks informacji to jeden z najciekawszych aspektów ulubionych przez Stephena Hawkinga czarnych dziur. Czarna Dziura jest bowiem ciałem, którego gęstość dąży do nieskończoności i w związku z tym nie pozostaje w niej miejsce na jakiekolwiek niejednorodności, mogące być nośnikiem informacji. Jednocześnie wszystkie ciała spadające na czarną dziurę niosą za sobą informację o swoim stanie fizycznym. Fizyka kwantowa głosi, że ta informacja nie może zostać zniszczona, natomiast z fizyki klasycznej wynika, że w czarnej dziurze nie ma na nią w ogóle miejsca.
Ku własnemu zdziwieniu Hawkinga nie tylko potwierdził, że czarne dziury mają temperaturę, ale także dokładnie ustalił wielkość entropii czarnej dziury jako wynoszącą jedną czwartą pola powierzchni horyzontu zdarzeń, wyrażoną w jednostkach Plancka, pomnożonego przez stałą Boltzmanna oraz dokładnie opisał rodzaj promieniowania emitowanego przez czarne dziury, które znane jest jako promieniowanie Hawkinga.
Promieniowanie Hawkinga powstaje tuż ponad horyzontem zdarzeń i jego istnienie nie zaprzecza w żaden sposób regule, że nic nie może się wydostać z czarnej dziury, ale jego odkrycie spowodowało kolejną rewolucję w fizyce. Ponieważ czarna dziura promieniuje energię, traci ona przez to masę i po upływie odpowiednio długiego czasu izolowana czarna dziura wypromieniuje całą swoją energię i zniknie. Ale teraz może się okazać, że Czarna Dziura może wybuchnąć.
Inne oblicze czarnych dziur - według naszej koncepcji
Według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, informacja odgrywa kluczową rolę. Opis naszego Wszechświata dokonuje się za pomocą Informacji Pierwotnej. Zakładamy, że jeśli nasz Wszechświat miał swój początek, to na początku była właśnie Informacja Pierwotna. To Informacja jest atrybutem, który jednoznacznie może opisać zarówno pierwszy moment naszego istnienia jak i naszą teraźniejszą chwilę.
Zakłada się, Czas nie istniał przed Wielkim Wybuchem, ale zaczął się wraz z nim, dlatego nie można mówić o czymś „przed” początkiem Wszechświata, natomiast kwestią do dyskusji jest mechanizm lub „przyczyna” Wielkiego Wybuchu, w szczególności w związku z pojawiającą się w teoriach możliwością istnienia początkowej osobliwości. Zobacz artykuł interpretacja osobliwości według naszej koncepcji.
Nasza Koncepcja ToE–Przestrzeni Kwantowej, odwołuje się do Przestrzeni Kwantowej, która interpretowana jest jako środowisko. Środowisko to, może zaoferować nam możliwość istnienia, interpretację czasu, interpretację materii oraz interpretację grawitacji. Poza tym środowiskiem, żadne z wymienionych atrybutów nie może egzystować. Nazwaliśmy to środowisko Praprzyczyną Wszystkiego. Praprzyczyna Wszystkiego jest interpretacją Osobliwości Inicjalnej.
Według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, nasz Wszechświat może istnieć tylko na terenie Praprzyczyny. Oznacza to, że nasz Wszechświat jest układem izolowanym. Jeśli tak jest, to można założyć, że kolejne Wszechświaty są również układami izolowanymi. Koncepcja Wieloświatów dotyczy więc systemów odizolowanych od siebie. Każdy taki Wszechświat jest układem izolowanym oraz każdy jest również odseparowany od pozostałych. Czy w naszym Wszechświecie istnieje taki podobny przypadek? Wydaje się, że zjawisko czarnych dziur ma podobne własności. Dlatego wydaje się, że nasz Wszechświat przypomina Czarną Dziurę.
Nasza Wszechświat posiada w swoich zasobach supermasywne Czarne Dziury. Zostały one zaobserwowane między innymi przez Kosmiczne Teleskopy – a właściwie obserwujemy tylko pośrednio wpływ takich obiektów. Nie mamy obecnie dokładnej wiedzy ile takich obiektów może istnieć. Obecnie udało nam się zaobserwować 25 000 supermasywnych czarnych dziur. Potencjalnie, każda taka supermasywna czarna dziura – Według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, może przypominać inny Wszechświat.
Co to jest ekspansja horyzontalna Wszechświata? Otóż, ekspansja horyzontalna, to umowne określenie tego, co obserwujemy obecnie w naszym Wszechświecie. Jeśli Wielki Wybuch został potwierdzony przez prawo Hubble’a-Lemaître’a o „uciekających” galaktykach, to mamy właśnie przykład ekspansji horyzontalnej. Ekspansja horyzontalna naszego Wszechświata trwa już według różnych szacunków, jakieś 13,82 mld lat. Oznacza to, że Ekspansja horyzontalna to nasz upływ czasu, w którym nasz Wszechświat próbuje się rozwijać i iść w stronę doskonałości.
Co to jest ekspansja wertykalna Wszechświata? Otóż, w czasie wzrastania (ekspansji Wszechświata horyzontalnej) zdarza się od czasu do czasu jakaś usterka, błąd krytyczny, który spowodowałby, że nasz Wszechświat przestałby istnieć. Wówczas odpowiedzią na tą sytuację jest pojawienie się Supermasywnej Czarnej dziury. Wówczas pojawia się korekta w rozwoju i naprawy takiego błędu krytycznego. Wszystko to dokonuje się we wnętrzu tej supermasywnej Czarnej Dziury. To tam, we wnętrzu czarnej dziury dokonuje się odtworzenie kolejnego Wszechświata, który zostaje pozbawiony błędu krytycznego.
Z naszego punktu widzenie dokonuje się wówczas ekspansja Wszechświata we wnętrzu czarnej dziury. Taką ekspansję nazywany Ekspansją Wertykalną. Supermasywne Czarne Dziury pojawiają się w czasie ekspansji horyzontalnej Wszechświata – dowolnego Wszechświata. Jednak z jakiegoś powodu w czasie Ekspansji Wszechświata (horyzontalnej), pojawia się jakaś kolizja, defekt, kolaps, który wygeneruje rozwidlenie bieżącego Wszechświata do innej jego wersji. Wersja ta zostanie umieszczona we wnętrzu Czarnej Dziury.
Aby jednak środowisko rozwijane we wnętrzu Supermasywnej Czarnej Dziury miało możliwość rozwoju, układy Wszechświatów muszą być odseparowane. Informacja o kreacji, odtworzeniu kolejnego Wszechświat jest oddzielona horyzontem zdarzeń Czarnej Dziury. Horyzont zdarzeń nie pozwoli na zabrudzenie danych (Informacji Pierwotnej), dlatego separuje dane nowego Wszechświat od Informacji Pierwotnej starego Wszechświata.
Koncepcja Wieloświatów według naszej Koncepcji ToE–Przestrzeni Kwantowej, zakłada istnienie Wszechświat we wnętrzu Czarnej Dziury jako odpowiedź na zniwelowanie błędu krytycznego jak pojawił się w procesie Ekspansji Wszechświata. Ten mechanizm powoduje, że nasz Wszechświat jest kolejną wersją i mógł on dotrwać jakieś 13,82 mld lat. Jeszcze jedna aspekt sprawy, który oczywiście rozwiniemy w kolejny wpisie. Problem Inflacji kosmologicznej.
Supermasywna Czarna Dziura „pochłania” informacje ze miejsca, w którym wygenerowała się błąd krytyczny. Oznacza to, że we wczesnym istnieniu nowego Wszechświata we wnętrzu czarnej dziury znajdują się dane historyczne, które opisują błąd krytyczny z poprzedniego Wszechświata. Tych danych jest bardzo dużo, upakowanych w jednym miejscu. Można to właśnie porównać do stanu Wszechświata w momencie Inflacji kosmologicznej.
Naukowcy z University of Massachusetts Amherst uważają, że istnieje 90 procent szansy na to, że w przeciągu najbliższych 10 lat nastąpi eksplozja czarnej dziury. Tak uważają i gromadzą dane i obserwacje. Jak będzie, zobaczymy w ciągu najbliższych lat. Niewątpliwie, jeśli to nastąpi, wówczas nasz pogląd na powstanie naszego Wszechświata będzie musiał ulec gruntownej weryfikacji.
Marek Ożarowski
Komentarze
Prześlij komentarz