Relacje Uniwersum - próba powiązania mikro i makro Rzeczywistości
Relacje Uniwersum to próba interpretacji relacji, jakie dokonują się pomiędzy równoległymi Rzeczywistościami. Wiele teorii i koncepcja powstania naszego Wszechświata nie wyklucza wprost koncepcji wieloświatów. Nie nie mamy żadnych dowodów, które potwierdzają istnienie równoległych Rzeczywistości, a w konsekwencji innych, alternatywnych wszechświatów. Nie ma też żadnych powodów, aby wyłączyć koncepcję Wszechświatów Równoległych.
Relacje Uniwersum odnoszą się do istnienia możliwości - możliwości innych scenariuszy, które mogłyby się wydarzyć - takich jak alternatywna Rzeczywistość. Oznacza to, że istnienie równoległych Rzeczywistości wokół naszej Rzeczywistości dokonuje się nieustannie. Jeśli zatem istnieje możliwość Alternatywnych Rzeczywistości, to istnieje możliwość alternatywnych Wszechświatów. Dlatego chcemy w tym miejscu zaprezentować naszą interpretację - w jaki sposób mogłyby dokonywać się takie relacje uniwersum. Zobacz również artykuł Uniwersum.
Aby zrozumieć nasze intencje, musimy odwołać się do informacji już wcześniej napisanych w innych naszych wpisach. Między innymi, opisaliśmy już pewne zjawiska na poziomie mikro. Świat kwantowy wydaje się być nieciągły - tego nie wiemy dokładnie, wiemy to raczej z obliczeń matematycznych, które staramy się potwierdzać eksperymentalnie. Być może tak jest, ponieważ trudno nam jest pokonać mentalnie to, co nas otacza w skali makro - nasza otaczająca nas Rzeczywistość jest po prostu ciągła.
Ciągłość Rzeczywistości dokonuje się nieustannie i mamy wrażenie, że czas płynie. Jeśli jednak dokonuje się gdzieś w pobliżu jakaś alternatywna Rzeczywistość, to wydaje się, że jest to przeskok - złamanie ciągłości. Można to porównać do naszych wyborów, które mają wpływ na kolejne przyszłe chwile naszej Rzeczywistości. W naszym Tu i w naszym Teraz, podejmujemy działania, które wpłynie na naszą przyszłość. Oznacza to, że zmienimy naszą przyszłą Rzeczywistość. Gdybyśmy tego nie zrobili, to nasza przyszła Rzeczywistość nie uległaby zmianie. To tak, jak zbicie szklanki. Jeśli nie zbiję szklanki, to nie będę sprzątał w przyszłości. Zbicie szklanki zapowiada cały ciąg zdarzeń w przyszłości.
Zbicie szklanki ma również swoje odbicie w mikro-świecie - w świecie cząstek elementarnych. Ciągłość naszej Rzeczywistości może być adekwatna do ciągłości czasoprzestrzeni w naszym wymiarze makro. W mikro świecie, na poziomie kwantowym wydaje się, że cecha ciągłości zostaje utracona. Oznacza to, że nieciągłość może dokonywać się na poziomie kwantowym ale również na poziomie makro - w przypadku osobnych równoległych Rzeczywistości. Osobno, każda z tych równoległych Rzeczywistości jest ciągła, natomiast nieciągłość występuje pomiędzy mini - nieciągłość na poziomie makro zapewnia separację dla poszczególnych, równoległych Rzeczywistości.
Świat mikro i świat makro przenika się permanentnie i wpływa na otaczającą nas Rzeczywistość. Tak właśnie dokonują się Relacje Uniwersum - to nieustanne przenikanie alternatywnych scenariuszy, które dotyczą innych, równoległych Rzeczywistości. Nasza Rzeczywistość uzależniona jest od tego co wydarzy się na poziomie mikro - w świecie cząstek elementarnych. W jaki sposób dokonują się takie Relacje Uniwersum?
Świat mikro rządzi się prawami mechaniki kwantowej. Wiele zjawisk z mechaniki kwantowej jest dla nas nie zrozumiała i nie ma swoich odpowiedników w makro skali, dlatego tak trudno nam zrozumieć to, co dzieje się na poziomie kwantowym.
Charakterystyczną cechą mechaniki kwantowej jest to, że nie opisuje ona wprost zmienności (ewolucji) mierzalnych wielkości fizycznych, jak położenie ciała czy jego prędkość. Zamiast tego opisuje zachowanie abstrakcyjnego wektora stanu oraz jak on wpływa na wyniki pomiarów, które są częściowo losowe, inaczej indeterministyczne. Prowadzi to do paradoksalnych zjawisk jak:
- dualizm korpuskularno-falowy – związana z wektorem stanu funkcja falowa, używana do obliczania położeń, zachowuje się jak fala; konsekwencją tego jest m.in. skwantowanie poziomów energetycznych w atomie (zobacz również artykuł Dualizm korpuskularno-falowy);
- kwantowa superpozycja – teoria ta w ogóle nie przypisuje własności obserwacyjnych ciałom przed pomiarem, co ilustruje eksperyment myślowy z kotem Schrödingera;
- zasada nieoznaczoności – znajomość niektórych parametrów jest wykluczona przy pomiarze innych; przykładowo nie da się jednocześnie poznać położenia i prędkości ciała, co przeczy mechanistycznej wizji świata, ilustrowanej koncepcją demona Laplace’a;
- istnienie spinu – cząstki elementarne wykazują wewnętrzny moment pędu, którego nie da się wyjaśnić obrotem wokół własnej osi.
Wszystkie te zjawiska prowadzą do przekonania, że istnieje wielkie prawdopodobieństwo kreacji wielu alternatywnych Rzeczywistości i to tuż obok nas, obok naszej Rzeczywistości. Jeśli zatem zjawiska na poziomie kwantowym wpływają na naszą Rzeczywistości, to również wpływają na inne alternatywne Rzeczywistości. Wydaje się, że przytoczone paradoksalne zjawiska z obszaru mechaniki kwantowej, mogą współtworzyć ogromną liczbę alternatywnych Rzeczywistości.
Na poziomie kwantowym może zostać wygenerowanych ogromna liczba kopii jednego obiektu (materii). Tego typu kopie mogą stanowić składniki dla innych równoległych Rzeczywistości. Oznacza to, że z punktu widzenia mikro-świata, jedna cząstka elementarna może współtworzyć kilka bytów - może być częścią materii dla kilku równoległych Rzeczywistości. Jeśli według zasady nieoznaczoności i równania Schrödingera każda taka cząstka elementarna może być w kilku miejscach w jednych czasie, to może w ten sposób współtworzyć materię dla różnych równoległych Rzeczywistości.
Analogiczna sytuacja została zaprezentowana na poniższej ilustracji. Stabilizacja masy/materii dla czasu rzeczywistego kreuje otaczającą nas Rzeczywistość. Według mechaniki kwantowej, cząstka elementarna mogłaby współtworzyć inną Rzeczywistość - równoległą Rzeczywistość. Wówczas tego typu aktywność cząstki elementarnej współtworzy Relacje Uniwersum.
Nie wiemy na pewno czy Alternatywna Rzeczywistość istnieje. Nie mamy żadnego potwierdzenia eksperymentalnego. Wydaje się, że jest to wielce prawdopodobne, że taka alternatywna Rzeczywistość może istnieć. Nie wiemy również czy dana cząstka elementarna może przebywać w jednej chwili gdzieś w innej galaktyce i w naszej Rzeczywistości, czy może jest to pewien rodzaj splątania dwóch cząstek elementarnych. Być może każda cząstka elementarna jest przynależna do różnych Równoległych Wszechświatów. Być może własności takiej cząstki elementarnej - jeszcze nie odkryte, umożliwiają takiej cząstce elementarnej być w różnych miejscach i w czasie i w przestrzeni?
Gdyby jednak Alternatywne Wszechświaty istniały, to musiałby istnieć jakieś przesłanki - Relacje Uniwersum, które mogłyby nam pozwolić zrozumieć i doświadczyć choćby jednej przypadek takiego alternatywnego Wszechświata. Być może na poziomie makro, byłoby to nie możliwe, ale wówczas należałoby poszukiwać pewnych rozwiązań w skali mikro. Być może w skali mikro - na poziomie subatomowym istnieje coś na wzór splątania kwantowego dwóch atomów, które byłby przynależne do dwóch innych, alternatywnych Rzeczywistości - a może nawet dla dwóch alternatywnych Wszechświatów. Dzisiaj, nie możemy przecież jednoznacznie wykluczyć istnienia równoległego Wszechświata.
Wówczas Relacje Uniwersum mogłyby być opisane przez splątanie na poziomie atomowym. Czy zatem zjawisko splątania może istnieć na poziomie makro? Jeśli byłoby to możliwe, to splątanie w skali makro mogłoby być pewną interpretację tego, co dokonuje się w mikro skali. W skali mikro mamy różne kopie, alternatywy tego, co dokonuje się w sposób ciągły w naszej Rzeczywistości w skali makro. Wówczas splątana para atomów mogłaby być przynależna dla dwóch różnych, alternatywnych Rzeczywistości, a może nawet dla dwóch Alternatywnych Wszechświatów.
Gdyby takie zjawisko splątania na poziomie makro istniało, to należałoby się spodziewać, że mógłbym spotkać swoją kopię w alternatywnej Rzeczywistości. Czy wówczas moje splątanie miałoby wpływ na równoległą Rzeczywistość? Wydaje się, że wszystko rozgrywa się w mikro świecie cząstek elementarnych, a może nawet na poziomie kwantowym. Matematycznie - jesteśmy w stanie na poziomie cząstek elementarnych uwiarygodnić splątanie cząstek elementarnych. Albert Einstein nazwał to Upiornym oddziaływaniem. Upiorne oddziaływanie Einsteina prowadzi do stanu splątanego na poziomie cząstek elementarnych. Ale czy istnieje splątanie dla większych struktur materii?
Rzeczywistość na poziomie makro ma charakter ciągły. Wszystkie zjawiska, zdarzenia, jakie dokonują się w naszej czasoprzestrzeni mają swoją ciągłość. W świecie mikro cząstek elementarnych cecha ciągłości ustępuje. Wszystko dokonuje się według zasad mechaniki kwantowej. Cecha ciągłości traci swoją dominację wraz ze zbliżaniem się układu odniesienia do stałej Plancka. Na poziomie kwantowym nawet Czasoprzestrzeń traci swoje własności i zapada się w PUNKT. Cząstki elementarne mogą zachowywać się według reguł mechaniki kwantowej i jednocześnie współtworzą ciągłość zdarzeń na poziomie makro.
Relacje Uniwersum to również relacje pomiędzy ciągłością zdarzeń w skali makro a nieciągłością zdarzeń w skali mikro. To wydaje się być również problem czasoprzestrzeni, która musi być ciągła w skali makro, natomiast w okolicach stałej Plancka, Czasoprzestrzeń zapada się do PUNKTU. Oznacza to, że wówczas na poziomie mikro, mamy problem z ciągłością zdarzeń. W jaki sposób nieciągłość czasoprzestrzeni ze świata mikro zapewni nam ciągłość czasoprzestrzeni w skali makro? Czy aby zrealizować takie relacje Uniwersów musimy porzucić integrację czasu i przestrzeni w jedną Czasoprzestrzeń?
Aby tego typu relacje uniwersum mogły zaistnieć, zjawiska w skali makro, muszą być współtworzone poprzez zjawiska zachodzące w mikro świecie. W mikro-świecie dokonuje się wiele kopii tego, co może być wykorzystane do kreacji naszej Rzeczywistości. To co może zdarzyć się potencjalne w mikro-świecie nie koniecznie może mieć przełożenie z naszej Rzeczywistości. Tylko jedna z potencjalnych kopii będzie współtworzyć naszą Rzeczywistość. Reszta kopii, będzie kreować inne, równoległe Rzeczywistości.
Marek Ożarowski
Komentarze
Prześlij komentarz